Historie
Koudekerke
Koudekerke is een kerkringdorp dat is ontstaan zo rond 1067 op een kreekrug nabij drie vliedbergen en enkele boerderijen. De kreekrug lag iets hoger in het landschap en was dus aantrekkelijk als vestigingsplaats. Over de kreekruggen werden de dorpen door smalle onverharde paden met elkaar verbonden. Toen er genoeg inwoners waren werd er een houten kerkje gebouwd wat later is vervangen door een grote gotische kerk. Hieraan dankt Koudekerke haar grote dorpsplein. De gotische kerk is later verwoest en vervangen door de huidige kerk. Door de gestage groei langs de uitvalswegen van het agrarische dorp ontstond de huidige karakteristieke lintbebouwing. Het waren voornamelijk kleine arbeiderswoningen, boerderijen en enkele bedrijfjes die in Koudekerke werden gebouwd.
Buiten het dorp verschenen in de loop der jaren enkele voorname buitenplaatsen waarvan er nog enkele bestaan: Der Boede, Ter Hooge, Moesbosch, en Toornvliet. Deze lagen in een arcadisch landschap met prachtig vormgegeven tuinen. Hiervan is nu niet meer zo veel over. Tot de eerste wereldoorlog (WOI) ging het dorpsleven rustig zijn gang in Koudekerke. Het was een overwegend agrarische gemeente, met in hoofdzaak landbouw en op kleinere schaal tuinbouw. Het dorp bestond uit een kerkring en enkele daarop uitlopende straten. Er werd tot die tijd bijna geen nieuwbouw gepleegd.
Koudekerke was tot vóór WOII een zeer uitgestrekte gemeente: voor de stervormige stadsomwalling van Middelburg tot stand kwam (ca. 1600) reikte Koudekerke tot aan de grachten van deze stad en tot aan de Oude Vlissingse Weg, wat impliceert, dat een gedeelte van de gemeente aan de overzijde van het huidige kanaal door Walcheren lag. Naar de kant van Vlissingen reikte de gemeente Koudekerke tot waar nu het Streekziekenhuis Walcheren ligt. Wegens grondgebrek annexeerden Middelburg en Vlissingen in de jaren 40 grote delen van Koudekerke waardoor diverse buitenplaatsen buiten de grenzen van Koudekerke kwamen te liggen en het grondgebied drastisch werd verkleind.
In 1944 werd ten behoeve van de bevrijding het eiland Walcheren onder water gezet. Vele maanden lang hadden eb en vloed twee maal per etmaal vrij spel en het gevolg was dat niet alleen veel schade werd aangericht aan de bodem, maar dat ook de oude grenzen en perceelsvormen voor het grootste deel verdwenen. De dorpsring bleef echter gespaard en fungeerde als kern voor de naoorlogse uitbreidingen.
Dishoek
Toerisme vormt voor Dishoek tegenwoordig de belangrijkste bestaans bron. Hele straten van dit kleine badplaatsje worden jaarlijks bewoond door toeristen die er graag hun vakantie doorbrengen. Zelfs de landbouwbedrijven pikken hun graantje mee in de vorm van mini campings, het zogenaamde kamperen bij de boer. Fietsenverhuur, strandpaviljoens, hotels, pensions, vakantiebungalows, gezellige terrassen, winkeltjes, het is er allemaal daar in Dishoek.
